Historia szkoły sięga 1871 roku, kiedy to został oddany do użytku budynek w którym obecnie się mieści. Wchodził on w skład zespołu szpitalno-opiekuńczego „Bethanien” założonego przez szczecińskiego przedsiębiorcę i filantropa Johannesa Quistorpa. Kompleks składał się z zakładu opiekuńczego, szpitala, zakładu dla sierot i zboru ewangelickiego. Do 1945 r. był prowadzony przez siostry ewangelickie diakonise. W latach 1945-1992 na terenie zakładu był szpital wojskowy Armii Radzieckiej.

W 1994 r. do budynku przy ul. Wawrzyniaka 7 wprowadziła się Pomorska Akademia Umiejętności. Utworzono „Naszą Szkołę”– Szkołę Podstawową  z oddziałami przedszkolnymi. Na początku placówka specjalizowała się w pracy z uczniem o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
Do Naszej Szkoły uczęszczały dzieci mające z różnych względów trudności w realizacji standardów wymagań programowych: dzieci mające słabsze zdolności poznawczo-percepcyjnego (m.in. dyslektycy), dzieci emigrantów czy dzieci wybitnie zdolne. Dużą rangę nadano nauczaniu języków niemieckiego i angielskiego. Szkoła została objęta patronatem Komunalnego Związku Celowego Gmin Pomorza Zachodniego „Pomerania” i Wyższej Szkoły Integracji Europejskiej. Nawiązaliśmy współpracę z Towarzystwem Opieki nad Zwierzętami, niemiecką organizacją ekologiczną przy SDP i Towarzystwem Przyjaciół Szczecina.

Na podwalinach „Naszej Szkoły” w 1999r. powstało Gimnazjum „Pomerania”. „Nasza Szkoła” przemianowana została  na Polsko-Niemiecką Szkołę Podstawową „Naszą Szkołę”, łącząc się z Gimnazjum „Pomerania” pod wspólnym szyldem Polsko-Niemieckich Prywatnych Szkół w Szczecinie. Prywatne szkoły skupiły na tematyce związanej z integracją europejska regionalną. Położono nacisk na naukę języków obcych, edukację kulturalną i regionalną poszerzoną o elementy nauk politycznych i ekonomicznych. Szkoła podstawowa bazując na doświadczeniach zdobytych w pracy z uczniem o specjalnych wymaganiach stała się idealnym miejscem dla dzieci emigrantów i reemigrantów. Do najciekawszych imprez jakie zorganizowaliśmy należą: ogólnopolski konkurs dla szkół Polityk Junior którego jurorami byli m.in. D. Tusk, J. Zych, B. Liberadzki czy D. Hojarska; mini-wybory prezydenta miasta Szczecina z udziałem Mariana Jurczyka i Włodzimierza Puzyna.

W 2005r. prywatne szkoły zostały uhonorowane tytułem „Zachodniopomorska Szkoła Jakości„ za sukcesy w tworzeniu szkoły nowoczesnej, przyjaznej i wspierającej, zapewniającej wysoką, jakość kształcenia i wychowania oraz ciągły rozwój uczniów i nauczycieli.


Zakład opiekuńczy „Bethanien”[1] – powstał w drugiej połowie XIX w. i prowadzący działalność do II wojny światowej zespół placówek szpitalno-opiekuńczych w szczecińskiej dzielnicy Łękno.

Historia

Inicjatorem i fundatorem Zakładu był szczeciński przedsiębiorca i filantrop Johannes Quistorp. Jako pierwszy wybudowany został budynek schroniska dla dziewcząt przy obecnej ul. Wawrzyniaka 8. Uroczyste otwarcie i poświęcenie obiektu nastąpiło 28.11.1869 r.

W 1871 r., po sześciu latach budowy oddano do użytku największy budynek całego zakładu zlokalizowany przy ul. Wawrzyniaka 7d-7g. Znalazła się w nim kaplica, jadalnia oraz pokoje mieszkalne dla sióstr diakonisek, które prowadziły cały Zakład. W kolejnych latach powstawały następne obiekty o zróżnicowanym przeznaczeniu, były to m.in.:

  • dom pastora (plebania) wzniesiony w latach 1869-71, – ul. Wawrzyniaka 7
  • szeregowe budynki mieszkalne (1871 r.) – ul. Wawrzyniaka 6b-l
  • oddział kobiecy (1882 r.) – ul. Mickiewicza 45 i 47
  • dom inspektora (1890 r.) – ul. Wawrzyniaka 6
  • izba przyjęć oraz budynek operacyjny (1893 r.) – ul. Mickiewicza 49
  • oddział szpitalny dla mężczyzn (1893-95) – ul. Wawrzyniaka 7b
  • nowy oddział męski (1900 r.) – ul. Wawrzyniaka 7a
  • oddział zakaźny dla chorych na dyfteryt i szkarlatynę (1905 r.) – ul. Mickiewicza 55
  • dom dla lekarzy (1911 r.) – ul. Wawrzyniaka 7c
  • seminarium i budynek szkolny – ul. Wawrzyniaka 5. Pierwotnie mieścił się tu lokal rozrywkowy „Tivoli”. W 1920 r. budynek wszedł w skład Zakładu Bethanien, został gruntownie przebudowany i przystosowany do pełnienia funkcji edukacyjnych.

Poszczególne budynki Zakładu wznoszono przeważnie z czerwonej, nieotynkowanej cegły, sytuując je w luźnej zabudowie pomiędzy bogatą zielenią.

W 1891 r. na terenie Zakładu utworzono cmentarz, a w 1895 r. wybudowano niewielką kaplicę cmentarną. Na cmentarzu chowano zmarłych pacjentów oraz siostry diakoniski. Spoczął tu również dobroczyńca Zakładu – Johannes Quistorp oraz jego syn Martin. W 1929 r. przed Zakładem (od strony ul. Wawrzyniaka) ustawiono marmurowe popiersie Martina Quistorpa.

Kolejnymi kierownikami Zakładu byli: dr Kugler, dr E. Maske, dr H. Schmid, prof. Haeckel, dr. Ossent i dr. Lichtenauer, prof. Kahlstrof. Najliczniejszą grupę pracowników Zakładu stanowiły siostry diakoniski (w 1890 r. pracowało ich tu ok. 200, a w 1929 r. już ponad 460). W latach trzydziestych XX w. zgodnie z zarządzeniami władz hitlerowskich w zakładzie zamiast diakonis zaczęto zatrudniać tzw. „brunatne siostry”.

Po II wojnie światowej

W latach 1945-92 większość terenu Zakładu „Bethanien” znajdowała się we władaniu Armii Radzieckiej, która urządziła tu swój szpital wojskowy. Obecnie w budynkach dawnego kompleksu opiekuńczego mieści się m.in. Wyższa Szkoła Integracji Europejskiej, Uniwersytet Szczeciński, Studenckie Centrum Kultury „Kontrasty”[2], prywatne szkoły podstawowe oraz Klub Garnizonowy.

Zabudowa Zakładu

Schronisko dla dziewcząt Oddział kobiecy Izba przyjęć i budynek operacyjny Maszynownia i kotłownia
Oddział zakaźny Seminarium i budynek szkolny Domy mieszkalne i gospodarcze Dom pastora
   
  Nowy oddział męski Dom lekarzy  

Plan Zakładu

Szczecin Zaklad Opiekunczy BETHANIEN.gif

Wikipedia